Martyrologia Narodu w Dziadach cz.III

Akcja pierwszej sceny Dziadów cz. III Adama Mickiewicza rozgrywa się w celi Konrada, w klasztorze bazylianów, zamienionym wówczas na więzienie. Więźniowie spotykają się w wieczór wigilijny w jednej celi, opowiadają o nieprawnych sposobach więzienia, bez przedstawienia dowodów winy, o metodach stosowanych podczas śledztwa. Powszechne było morzenie głodem, podawanie niestrawnego jedzenia. Jeden z więźniów mówi:

Continue reading

Jacek Soplica – nowy typ bohatera romantycznego

Główną postacią Pana Tadeusza jest Jacek Soplica, który całe swe życie poświęcił walce o wolność ojczyzny. W młodości był ulubieńcem okolicznej szlachty, typowym warchołem i zabijaką. Bywał nawet zapraszany przez miejscowego magnata Stolnika Horeszkę. Jacek był potrzebny Horeszce, ponieważ mógł dowolnie manipulować na sejmikach głosami okolicznej szlachty.

Continue reading

Indywidualizm Romantyczny Wielkiej Improwizacji

Konrad, którego Mickiewicz uczynił poetą, cenionym przez przyjaciół i obdarzonym improwizatorskim talentem, ma wiele cech samego autora. Konrad w scenie II wygłasza monolog zwany “WIELKĄ IMPROWIZACJĄ”. Fragment ten jest owocem niezwykłego natchnienia poetyckiego, jednocześnie kreuje on Konrada na głównego bohatera utworu, czyni z niego wielkiego patriotę, gotowego oddać swe życie w obronie własnego narodu, stawia go ponad współwięźniami, których Konrad przewyższa siłą uczucia, talentem, niezwykłą indywidualnością. Konrad nosi też takie samo imię jak poprzedni bohater Mickiewicza, co wskazuje na to, że obie postacie reprezentują tę samą ideę – nie mogą pogodzić się z niewolą swojego narodu.

Continue reading

Groteska ulubionym środkiem eksprezssji pisarzy XX wieku.

Groteska to kategoria estetyczna, rodzaj satyry. Polega ona na silnym zdeformowaniu rzeczywistości świata przedstawionego w utworze. Często pojawiają się w nim elementy karykatury i fantastyki. Sytuacja geopolityczna polski podczas XX-lecia między wojennego była bardzo zła. Słaba gospodarka wyniszczona przez 123 lata zaborów. Brak „inteligencji”, na której skupiły się główne represje zaborców. Źle działający system edukacji. Były to pola do popisu twórców grotesek.

Continue reading

Dziady cz.III – Ustęp

Utwór Dziady cz. III kończy się tak zwanym “Ustępem”, w którym poeta zawarł swe refleksje dotyczące despotycznych rządów carskich. Ta część utworu nie łączy się z dramatem ani pod względem fabuły, ani ze względu na formę – ma bowiem charakter epicki. We fragmencie zatytułowanym “Droga do Rosji” stwierdza, że naród rosyjski jest tak samo uciemiężony przez swego władcę. Na razie ten prosty, biedny lud nie wie jeszcze, co to jest wolność, ale nadejdzie jeszcze taki dzień, kiedy powstanie przeciwko swym władcom i ciemiężycielom.

Continue reading

Charakterystyka narodu polskiego w Dziadach cz.III

Poszczególne sceny dramatu Dziady cz. III Adama Mickiewicza przynoszą również charakterystykę polskiego społeczeństwa, które nie było całkowicie jednomyślne. Zdecydowanie przeważali patrioci, ale znajdowali się również w społeczeństwie kosmopolici, całkowicie obojętni na losy ojczyzny, pogodzeni z władzą cara w Polsce, a nawet tacy, którzy zaprzedali się w służbę zaborcy.

Continue reading

Charakterystyka Stanisławy Brzozowskiej – “Siłaczka” Stefana Żeromskiego

Główną bohaterką “SiłaczkiStefana Żeromskiego jest Stanisława Bozowska. Ukończyła ona gimnazjum w Warszawie. Marzenia o studiach w Zurychu porzuciła na rzecz pracy wśród wiejskich dzieci. Początkowo zarabiała udzielając korepetycji jako guwernantka, a w późniejszym czasie przeniosła się do wsi pod Obrzydłówek, gdzie pracowała jako nauczycielka. Stasia mieszkała w małym i zimnym pokoiku międzyinnymi to było przyczyna jej choroby.

Continue reading

Szlachecki sarmatyzm.

Sarmatyzm to pogląd o szczególnym pochodzeniu szlachty polskiej. Opierając się na XVI – wiecznych historykach twierdzono, że szlachta polska wywodzi się od Sarmatów, starożytnego plemienia, zamieszkującego przed wiekami ziemie polskie (w rzeczywistości Sarmaci zasiedlali w połowie pierwszego tysiąclecia p.n.e. ziemie nad dolną Wołgą). Sarmatom przypisywano wiele wspaniałych cech charakteru, jak np. wrodzoną dumę, waleczność, odwagę, męstwo, wierność, itp.. Szlachcie taka koncepcja własnego pochodzenia i własnych przodków bardzo przypadła do gustu – zaczęto więc poszukiwać własnych korzeni, tworzyć rodowody oparte na sarmackim pochodzeniu, powstał właściwie jeden ogromny sarmacki mit szlachecki.

Continue reading

Nurty w polskiej literaturze barokowej.

W dużym uproszczeniu mówi się, że w literaturze polskiego baroku zaistniały dwa nurty. Pierwszy z nich to nurt dworski, drugi – ziemiański.

Continue reading

Jakie problemy swojego pokolenia odnajdujesz w “Tangu”?

Sławomir Mrożek nakreśla w dramacie “Tango” przewrotny obraz rodziny poddanej odwiecznemu problemowi jakim jest konflikt pokoleń a także problem władzy i skutki rewolucji. Sposób, w jaki to robi, pozostawia nam dużą swobodę interpretacji i dzięki bardzo umownemu przedstawieniu postaci i wydarzeń pozwala rozumieć utwór uniwersalnie. A świat przedstawiony w utworze pozbawiony jest zasad i wartości, które określamy jako tradycyjne i zgodne z naszym pojęciem porządku i ładu moralnego. Mrożek swój dramat pisał w czasach gdy dokoła rozrastała się pajęczyna obłudy i fikcyjnych ideałów, pozbawiona wartości duchowych pleciona przez komunistyczne władze, i paradoksalnie właśnie teraz, mimo zmiany systemu politycznego nasze pokolenie jest narażone na podobne zjawiska.

Continue reading

Najlepsze wypracowania i streszczenia z Języka polskiego