Wymowa snu i tańca w “Weselu”
WYMOWA SNU I TAŃCA. Jest to fr symboliczny. Goście uzbrojeni w tradycyjne kościuszkowskie kosy, oczekują w pół śnie, pół zachwycie na głos złotego rogu. Jasiek gubiąc złoty róg, zaprzepaszcza szansę Polaków na odzyskanie wolności.
Wyspiański uważa, że broń paraliżuje wolę Polaków, popadają w odrętwienie. Chochoł wydaje Jaskowi dyspozycję, dzięki którym staje się możliwe częściowe odczarowanie zgromadzonych gości: “powyjmuj mi kosy z rąk”. Rozpoczyna się taniec weselników (mechaniczny, rytmiczny). Wyspiański ma świadomość uśpienia narodu. Uważa, że wewnętrzne konflikty są nie do pokonania. Chłopi wzięliby udział w walce gdyby znalazł się odpowiedni przywódca. Inteligencja nie dorosła do tej roli. Również poezja młodopolska odeszła od wątków tyrtejskich (zagrzewających do walki). CHOCHOŁ I JEGO ROLA Ma znamiona realizmu; jest widziany przez wiele osób; nie znika po zakończeniu dramatu; ma wymowę symboliczną: *może być symbolem narodowej sprawy *uważa się że jest wytworem rozpoetyzowanej wyobraźni Racheli *może oznaczać odłożenie sprawy narodowej na później *symbol uśpienia marazmu bierności. Zapowiada przybycie innych fantastycznych gości komentuje niektóre wydarzenie budzi weselników gra i śpiewa WARTOŚCI ARTYSTYCZNE “WESELA” *kompozycja 3 akty *przemieszanie scen realistycznych i artystycznych
->rola didaskaliów (nie tylko informują o ruchu scenicznym zachowaniu postacie i scenografii, momentami przypominają prozę poetycką, często mają charakter malarski) *koncepcja teatru otwartego rozumianego jako synteza sztuk *nawiązanie do teatru Wagner *walory “W”: sceniczny ruch, taniec, muzyka, światło, malarskość, ożywienie postaci z obrazów, dwu wymiarowość miejsca (odejście od sceny pudełkowej) dramatyczny zastosowanie kontrastu, wprowadzenie “alter ego” postaci, tragizm, elementy satyry, ironia, motywacja psychologiczna postaci plastyczny język stylizowany na gwarę.
Tagi: sen, Stanisław Wyspiański, taniec, Wesele
Dodaj komentarz