Dżuma – opracowanie
Rambert
wyróżniał się – ubierał się na sportowo
ujawnia się egoizm – nie myśli o innych, chce uciec
nad wszystko przedkłada miłość
każdy człowiek musi znaleźć sobie motywację,
powód, dla którego wyzwoli swoje pokłady energii
uważa, że człowiek sam powinien decydować, gdzie się znajduje, co robi
złem jesteśmy zarażeni wszyscy
nikt nie może poświadczyć, że ktoś nie jest zarażony złem
wywnioskował, że jego sytuacja wcale nie jest specyficzna
żyje cały czas ze świadomością człowieka wolnego
cały czas szuka możliwości wyjazdu
nie wierzy w Boga, podporą, celem życia miłość
człowiek musi mieć jakiś konkretny cel, do którego zmierza
wiara w Boga osłabia lęk egzystencjalny
pozwala mieć nadzieję na życie po śmierci
przyłącza się, bo inaczej wyrzuty sumienia, nie mógłby jej kochać
nie jest relatywistą (Ziembiewicz jest)
zrozumiał, że liczy się szczęście ogółu i nie może myśleć tylko o sobie
szczęście ogółu = szczęście wszystkich jednostek
nie mógłby być szczęśliwy ze świadomością, że pozostawił
taki bezmiar nieszczęścia
miejsce człowieka między ludźmi
bez nich nie da się normalnie funkcjonować
kiedy człowiek znajdzie się w nowym środowisku
czuje się obco i jest izolowany przez otoczenie
Jesteś tu: Albert Camus, DżumaTagi: Albert Camus, Dżuma, opracowanie
Dodaj komentarz