Awangarda Krakowska – prądy, kierunki, filozofia
Poeci Awangardy Krakowskiej skupiali się wokół czasopisma “Zwrotnica”, które ukazywało się w latach 1922-23 i 1926-27 w Krakowie. Teoretykiem i jednym z poetów grupy był Tadeusz Peiper.
Człowiek i cywilizacja:
Twierdził on, że wiek XX całkowicie zmienił oblicze świata zarówno w sensie cywilizacyjno-technicznym, jak i społecznym. Zdaniem Peipera człowiek powinien uczestniczyć w tym wielkim nurcie przemian. Uczestnictwo to powinno objąć wszystkie dziedziny życia, przemienić ludzką wrażliwość, uczuciowość i wyobraźnię.
Także nowoczesna sztuka powinna brać udział w tworzeniu nowych form życia, nowego modelu człowieka, powinna likwidować przedział, jaki wytworzył się między osiągnięciami cywilizacyjnymi a nieumiejętnością psychicznego dostosowania się do nich. Jego słowa-hasła to: “miasto, masa, maszyna”.
Szybki rozwój techniki, ciągłe udoskonalanie maszyn, urbanizacja i industrializacja witane były z radosnym optymizmem. Idealnym modelem takiego świata było społeczeństwo traktowane jako doskonale działający organizm, owa jednorodna “masa”.
Założenia formalne Awangardy Krakowskiej:
Peiper odrzuca natchnienie, wypowiada się przeciwko wolnej grze wyobraźni, twierdząc, że poeta powinien być rzemieślnikiem, osobowością roboczą. Rym regularny uznany został za niezbędny element nowej poezji, ale był oddalony o pięć, sześć wersów, odpowiadając w ten sposób metodzie kojarzenia odległych pojęć.
Przedstawiciele awangardy: Julian Przyboś, Adam Ważyk, Jan Brzękowski.
Bibliografia:
- S. Jaworski, “Awangarda”, Warszawa 1992
Tagi: awangarda krakowska, filozofia, poeci, poglądy
Dodaj komentarz