Akcja pierwszej sceny Dziadów cz. III Adama Mickiewicza rozgrywa się w celi Konrada, w klasztorze bazylianów, zamienionym wówczas na więzienie. Więźniowie spotykają się w wieczór wigilijny w jednej celi, opowiadają o nieprawnych sposobach więzienia, bez przedstawienia dowodów winy, o metodach stosowanych podczas śledztwa. Powszechne było morzenie głodem, podawanie niestrawnego jedzenia. Jeden z więźniów mówi:
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Adam Mickiewicz,
Dziady cz. III
Strony: 1 2
Tagi:
Adam Mickiewicz,
Dziady,
Dziady cz. III,
naród polski
Główną postacią Pana Tadeusza jest Jacek Soplica, który całe swe życie poświęcił walce o wolność ojczyzny. W młodości był ulubieńcem okolicznej szlachty, typowym warchołem i zabijaką. Bywał nawet zapraszany przez miejscowego magnata Stolnika Horeszkę. Jacek był potrzebny Horeszce, ponieważ mógł dowolnie manipulować na sejmikach głosami okolicznej szlachty.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Adam Mickiewicz,
Pan Tadeusz
Strony: 1 2
Tagi:
Adam Mickiewicz,
bohater romantyczny,
Pan Tadeusz
Konrad, którego Mickiewicz uczynił poetą, cenionym przez przyjaciół i obdarzonym improwizatorskim talentem, ma wiele cech samego autora. Konrad w scenie II wygłasza monolog zwany “WIELKĄ IMPROWIZACJĄ”. Fragment ten jest owocem niezwykłego natchnienia poetyckiego, jednocześnie kreuje on Konrada na głównego bohatera utworu, czyni z niego wielkiego patriotę, gotowego oddać swe życie w obronie własnego narodu, stawia go ponad współwięźniami, których Konrad przewyższa siłą uczucia, talentem, niezwykłą indywidualnością. Konrad nosi też takie samo imię jak poprzedni bohater Mickiewicza, co wskazuje na to, że obie postacie reprezentują tę samą ideę – nie mogą pogodzić się z niewolą swojego narodu.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Adam Mickiewicz,
Dziady cz. III
Tagi:
Adam Mickiewicz,
Dziady,
Dziady cz. III,
wielka improwizacja
Groteska to kategoria estetyczna, rodzaj satyry. Polega ona na silnym zdeformowaniu rzeczywistości świata przedstawionego w utworze. Często pojawiają się w nim elementy karykatury i fantastyki. Sytuacja geopolityczna polski podczas XX-lecia między wojennego była bardzo zła. Słaba gospodarka wyniszczona przez 123 lata zaborów. Brak „inteligencji”, na której skupiły się główne represje zaborców. Źle działający system edukacji. Były to pola do popisu twórców grotesek.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Ferdydurke,
Stanisław Ignacy Witkiewicz,
Szewcy,
Witold Gombrowicz
Tagi:
Ferdydurke,
groteska,
Szewcy,
Witkacy,
Witold Gombrowicz
“Dziady” cz.III to jeden z najwybitniejszych polskich dramatów romantycznych, utwór o niezwykłej sile oddziaływania, zadziwiający różnorodnością zastosowanych środków artystycznych.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Adam Mickiewicz,
Dziady cz. III
Tagi:
Adam Mickiewicz,
dramat romantyczny,
Dziady,
Dziady cz. III
Utwór Dziady cz. III kończy się tak zwanym “Ustępem”, w którym poeta zawarł swe refleksje dotyczące despotycznych rządów carskich. Ta część utworu nie łączy się z dramatem ani pod względem fabuły, ani ze względu na formę – ma bowiem charakter epicki. We fragmencie zatytułowanym “Droga do Rosji” stwierdza, że naród rosyjski jest tak samo uciemiężony przez swego władcę. Na razie ten prosty, biedny lud nie wie jeszcze, co to jest wolność, ale nadejdzie jeszcze taki dzień, kiedy powstanie przeciwko swym władcom i ciemiężycielom.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Adam Mickiewicz,
Dziady cz. III
Tagi:
Adam Mickiewicz,
Dziady
Poszczególne sceny dramatu Dziady cz. III Adama Mickiewicza przynoszą również charakterystykę polskiego społeczeństwa, które nie było całkowicie jednomyślne. Zdecydowanie przeważali patrioci, ale znajdowali się również w społeczeństwie kosmopolici, całkowicie obojętni na losy ojczyzny, pogodzeni z władzą cara w Polsce, a nawet tacy, którzy zaprzedali się w służbę zaborcy.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Adam Mickiewicz,
Dziady cz. III
Strony: 1 2
Tagi:
Adam Mickiewicz,
Dziady,
naród polski
Główną bohaterką “Siłaczki” Stefana Żeromskiego jest Stanisława Bozowska. Ukończyła ona gimnazjum w Warszawie. Marzenia o studiach w Zurychu porzuciła na rzecz pracy wśród wiejskich dzieci. Początkowo zarabiała udzielając korepetycji jako guwernantka, a w późniejszym czasie przeniosła się do wsi pod Obrzydłówek, gdzie pracowała jako nauczycielka. Stasia mieszkała w małym i zimnym pokoiku międzyinnymi to było przyczyna jej choroby.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Siłaczka,
Stefan Żeromski
Tagi:
charakterystyka,
Młoda Polska,
Siłaczka,
Stefan Żeromski
Główne problemy, bohaterowie, kształt artystyczny i przebieg akcji.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Albert Camus,
Dżuma
Strony: 1 2 3 4 5
Tagi:
Albert Camus,
Dżuma,
opracowanie
WYMOWA SNU I TAŃCA. Jest to fr symboliczny. Goście uzbrojeni w tradycyjne kościuszkowskie kosy, oczekują w pół śnie, pół zachwycie na głos złotego rogu. Jasiek gubiąc złoty róg, zaprzepaszcza szansę Polaków na odzyskanie wolności.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Stanisław Wyspiański,
Wesele
Tagi:
sen,
Stanisław Wyspiański,
taniec,
Wesele
Sarmatyzm to pogląd o szczególnym pochodzeniu szlachty polskiej. Opierając się na XVI – wiecznych historykach twierdzono, że szlachta polska wywodzi się od Sarmatów, starożytnego plemienia, zamieszkującego przed wiekami ziemie polskie (w rzeczywistości Sarmaci zasiedlali w połowie pierwszego tysiąclecia p.n.e. ziemie nad dolną Wołgą). Sarmatom przypisywano wiele wspaniałych cech charakteru, jak np. wrodzoną dumę, waleczność, odwagę, męstwo, wierność, itp.. Szlachcie taka koncepcja własnego pochodzenia i własnych przodków bardzo przypadła do gustu – zaczęto więc poszukiwać własnych korzeni, tworzyć rodowody oparte na sarmackim pochodzeniu, powstał właściwie jeden ogromny sarmacki mit szlachecki.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Daniel Naborowski,
Jan Andrzej Morsztyn,
Jan Chryzostom Pasek,
Wacław Potocki
Strony: 1 2
Tagi:
Barok,
sarmatyzm,
szlachta
W dużym uproszczeniu mówi się, że w literaturze polskiego baroku zaistniały dwa nurty. Pierwszy z nich to nurt dworski, drugi – ziemiański.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Cnota grunt wszytkiemu,
Cuda miłości,
Daniel Naborowski,
Do Anny,
Do trupa,
Jan Andrzej Morsztyn,
Jan Chryzostom Pasek,
Krótkość żywota,
Marność,
Nierządem Polska stoi,
Pospolite ruszenie,
Wacław Potocki,
Zbytki polskie
Strony: 1 2 3 4
Tagi:
Barok,
miłość,
nurty w literaturze,
wiersze,
wypracowanie
Sławomir Mrożek nakreśla w dramacie “Tango” przewrotny obraz rodziny poddanej odwiecznemu problemowi jakim jest konflikt pokoleń a także problem władzy i skutki rewolucji. Sposób, w jaki to robi, pozostawia nam dużą swobodę interpretacji i dzięki bardzo umownemu przedstawieniu postaci i wydarzeń pozwala rozumieć utwór uniwersalnie. A świat przedstawiony w utworze pozbawiony jest zasad i wartości, które określamy jako tradycyjne i zgodne z naszym pojęciem porządku i ładu moralnego. Mrożek swój dramat pisał w czasach gdy dokoła rozrastała się pajęczyna obłudy i fikcyjnych ideałów, pozbawiona wartości duchowych pleciona przez komunistyczne władze, i paradoksalnie właśnie teraz, mimo zmiany systemu politycznego nasze pokolenie jest narażone na podobne zjawiska.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Sławomir Mrożek,
Tango
Strony: 1 2
Tagi:
Sławomir Mrożek,
Tango,
wypracowanie
Objaśnij pojęcia: odrodzenie, humanizm, reformacja
Odrodzenie (renesans) – z fran. Renaissance – jako nazwy epoki użyto tego terminu dopiero w XVIII wieku we Francji – początkowo dla określenia zapożyczeń i wzorów włoskich w sztuce francuskiej. Jako termin historycznoliteracki służył początkowo dla określenia czasów panowania Franciszka I, kiedy nastąpiło “odrodzenie literatury dotąd lekceważonej”. W tym znaczenie określenie to zostało przyjęte przez naukę niemiecką i upowszechnione dzięki fundamentalnemu dziełu J. Burckhardta – “Kultura odrodzenia we Włoszech” (1860). Według niego odrodzenie miało być początkiem ery nowożytnej – przeciwstawionej epoce “Wieków średnich”. Koncepcja ta wywarła wiele sporów i polemik.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Fraszki,
Kołacze,
Makbet,
Mikołaj Rej,
Odprawa posłów greckich,
Romeo i Julia,
Rozprawa między trzema osobami: Panem,
Szekspir,
Szymon Szymonowic,
Żeńcy,
Żywot człowieka poczciwego
Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
Tagi:
konspekt,
odrodzenie
Jedną z zasad antycznej estetyki zakładającej oddziaływanie sztuki na odbiorcę, wprowadzonej przez Arystotelesa w szóstym rozdziale jego poetyki, była zasada tzw. katharsis – oczyszczenia. Pojęcie to sformułowane jest w sposób lapidarny i trochę zagadkowy i jest różnie interpretowane w sensie moralnym, psychologicznym, filozoficznym. Na ogół przez katharsis rozumie się rozładowanie wzruszeń, wyzwolenie odbiorcy z uczuć pod wpływem wstrząsu emocjonalnego nazwanego przez Arystotelesa litością i trwogą. Jego użycie prowadzi do tego, że widz w czasie przedstawienia doznaje oczyszczenia z emocji, które ogląda na scenie.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Antygona,
Sofokles
Tagi:
Antygona,
moralność,
problematyka
W utworze Franza Kafki została przedstawiona koncepcja: “Jedermana” -szarego człowieka, człowieka, którym mógłby być każdy. Traktuje on o znaczeniu jednostki w ogromie ludzi, jego znaczeniu w historii. Utwór ten skłania do przemyśleń. Historia bohatera “Procesu” to tragiczny obraz bezsensownej walki samotnego, zwykłego człowieka z machiną biurokracji.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Franz Kafka,
Proces
Strony: 1 2
Tagi:
Franz Kafka,
interpretacja,
opracowanie,
Proces
Uważam, że tak. Jest to powieść filozoficzna, nawiązująca do gatunku antyutopijnego, szeroko rozpowszechnionego pod koniec lat pięćdziesiątych naszego wieku. Opisuje ona perypetie grupy chłopców, których samolot rozbił się na bezludnej wyspie, gdzieś na Pacyfiku. Autor umiejętnie łączy wartką akcję, z przedstawieniem poglądów filozoficznych.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
William Golding,
Władca much
Strony: 1 2 3
Tagi:
Literatura współczesna,
William Golding,
Władca much
“Pisarz nie powinien objaśniać swego dzieła, po cóż bowiem pisałby powieść, która jest wszak maszyną do wytwarzania interpretacji” – tak wypowiedział się po napisaniu “Imienia róży” Umberto Eco, wybitny mediewista i semiotysta. Rzeczywiście, w tym wypadku powiedzenie to sprawdza się w stu procentach, gdyż książka ta jest tak bardzo złożona, że nie sposób jest stworzyć pełnej jej interpretacji. Interpretacji, która wyczerpywała by wszystkie wątki i zagadnienia.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Imię róży,
Umberto Eco
Strony: 1 2 3 4 5
Tagi:
Imię róży,
Literatura współczesna,
opracowanie,
Umberto Eco
Akcja powieści “Imię Róży” rozgrywa się w 1327 roku w opactwie benedyktynów w północnych Włoszech. Do klasztoru przybywa franciszkanin – Anglik – Wilhelm z Baskerwille ze swoim uczniem Adsem z Melk w celu wzięcia udziału w dyspucie na temat ubóstwa Jezusa Chrystusa. Na miejscu dowiaduje się o tajemniczej śmierci jednego z braci. Opat prosi go, by zechciał przeprowadzić dochodzenie w tej sprawie. Wraz z rozwojem sytuacji zostają popełnione kolejne morderstwa.
Czytaj dalej »
Jesteś tu:
Imię róży,
Umberto Eco
Strony: 1 2
Tagi:
Imię róży,
Literatura współczesna,
opracowanie,
Umberto Eco